rezidanslar

2000'li yıllardı, ilk insanlara "şehirden uzak, ayrıcalıklı bir yaşam" mottosuyla reklamları pompalamaya başladıkları zaman. öncelikle şehire nispeten yakın arazileri köylülerden "buralar bir işe yaramaz" diye aldılar. sonra politik güçlerini kullanan patronlar oralara yol getirtti, imara açıldı. insanları bankaralara 15-20 yıl borçlandırıp rezidanslar sattılar. artık insanlar o "basit ve paçavra" evlerde yaşamak yerine şehirden uzak ama 5 metre kare giyinme odası olan evlere sahip, güvenlikli (bu arada güvenlik de yine aynı sistemin aç bıraktığı kişilerden sitede oturanları koruyor) ve dikenli tellerle çevrili siteler kurdular.

adı da güzel seçilmişti; rezidans. yani artık evde oturmuyodunuz, rezidıns'da oturuyordunuz.

15 yıl boyunca borçlandırılan kişiler bu borçları ödeyip banka ve mütehhitleri zengin yapınca yeni bir sistem gerekti. bunun ise reklamlarda adı çoktan kondu "şehrin içinde ayrıcalıklı bir hayat" reklamların alt metni her zaman aynıydı; 

"eğer bizim rezidanslarımızda oturmuyorsanız yaşadığınız hayat bir paçavradan, köpekten farksız"

insanlardan şehir içindeki evlerini "sizin bu evleriniz artık para etmez" diye alıp yıktılar, devasa rezidanslarını oraya diktiler, bir 15 yıl daha insanları borçlandırdılar.

utanç verici bir sistemin içerisinde şehirleşmenin en çarpık, en doğa katili düzenine uyum sağladık.

belki de elinizde tuttuğunuz bir çalı parçası değil de kalbi, beyni ve hisleri olan bir canlıdır?

bunun adı phasmatodea, yani türkçe'deki adıyla çalı çekirgesi. bugünlere gelmesini sağlayan yegane özelliği ise çok basit; bir çalıya benzemek.

mali, 2020